Sonsuz bir karanlığın içinden doğdum.
Işığı gördüm, korktum.
Ağladım.

Süreyle ışıkta yaşamayı öğrendim.
Karanlığı gördüm, korktum.
Gün geldi sonsuz karanlığa uğurladım sevdiklerimi...
Ağladım.

Yaşamayı öğrendim.
Doğumun, yaşamın bitmeye başladığı an olduğunu;
aradaki bölümün, ölümden çalınan süreler olduğunu
öğrendim.

Süreyi öğrendim.
Yarıştım onunla...
Süreyle yarışılmayacağını,
barışılacağını, bir süre sonra öğrendim...

Kişiyi öğrendim.
Sonra toplumun içinde iyiler ile kötüler olduğunu...
Sonra da her kişinin içinde
iyilik ile kötülük bulunduğunu öğrendim.

Sevmeyi öğrendim.
Sonra güvenmeyi...
Sonra da güvenin sevgiden daha kalıcı olduğunu,
sevginin güvenin sağlam taban üzerine kurulduğunu
öğrendim. 
 
Kişi tenini öğrendim.
Sonra tenin altında bir tin bulunduğunu...
Sonra da tinin aslında tenin üstünde olduğunu öğrendim. 
 
Evreni öğrendim.
Sonra evreni aydınlatmanın yollarını öğrendim.
Sonunda evreni aydınlatabilmek için önce çevreni aydınlatabilmek 
Gerektiğini öğrendim.

Ekmeği öğrendim.
Sonra barış için ekmeğin bolca üretilmesi gerektiğini.
Sonra da ekmeği eşit üleşmenin, bolca üretmek ölçüsünde
önemli olduğunu öğrendim. 
 
Okumayı öğrendim.
Kendime yazıyı öğrettim sonra...
Bir süre sonra yazı, kendimi öğretti bana...

Gitmeyi öğrendim.
Sonra dayanamayıp dönmeyi...
Daha da sonra kendime karşın gitmeyi...

Yeryüzüne tek başına başkaldırmayı öğrendim genç yaşta...
Sonra kalabalıklarla birlikte yürümek gerektiği düşüncesine vardım.
Sonra da soylu yürüyüşün kalabalıklara karşı olması gerektiğine aydım.

Düşünmeyi öğrendim.
Sonra kalıplar içinde düşünmeyi öğrendim.
Sonra sağlıklı düşünmenin kalıpları yıkarak düşünmek
olduğunu öğrendim.

Erdemin önemini öğrendim evde...
Sonra yoksundan erdem beklemenin erdemsizlik olduğunu;
gerçek erdemin, yasak elinin altındayken, yasağa el
sürmemek olduğunu öğrendim.

Gerçeği öğrendim bir gün...
Sonra gerçeğin acı olduğunu...
Sonra ölçülü acının, yemeğe olduğunca yaşama da
“tat” kattığını öğrendim.

Her dirinin ölümü tadacağını,  
ancak yalnızca bazılarının yaşamı anlayacağını öğrendim.

Ben yoldaşlarımı ne yüreğimle nede belleğimle severim.
Olur ya ...
Yürek durur ...
Bellek unutur ...
Ben yoldaşlarımı tinimle severim.
O ne durur, ne de unutur ...

MEVLANA